“Zbuntowane Życie”

Penny Rimbaud (właściwie Jeremy John Ratter), perkusista i współtwórca grupy Crass - jednego z głównych prekursorów ruchu anarcho-punkowego; w 2006 roku, wydawnictwo Jirafa Roja wydało jego książkę pt. “Zbuntowane Życie”, będącą pewnego rodzaju zapisem wspomnień życia osobistego, historii Crass’u, jak i również manifestem anarchistycznych poglądów autora. Wydanie polskie opatrzone jest wstępem Łukasza Gołębiewskiego (autora m.in. “Xenna, moja miłość”, “Melanże z Żyletką).

“Zbuntowane Życie” to książka napisana w bardzo ciekawy sposób - autor umiejętnie przeplata swoje (często “odlotowe”) opowiadania z faktami z własnego życia i przeżyciami wewnętrznymi, a także z działalnością grupy i manifestacją swoich poglądów. W tym pierwszym bywa często dla czytelnika bardzo otwarty - nie ukrywa swoich pierwszych doświadczeń seksualnych, spostrzeżeń na temat seksualności swoich rodziców, ani także głęboko osobistych uczuć dotyczących przyjaciół.

Bardzo istotna w książce jest postać Wally’ego Hope’a - przyjaciela Rimbaud’a, aktywisty anarcho-pacyfistycznego, w roku 1975 “wykończonego” najpierw przez państwowy aparat represji. Autor w wielu miejscach odnosi się do tej osoby; zarówno opisując swoje przemyślenia i przeżycia, jak i formułując swój światopogląd, a także opisując swoje próby dojścia po latach do prawdy na temat śmierci przyjaciela.

Wiele miejsca poświęca także opisom swojej działalności muzycznej i społecznej. Autor opowiada nam o założeniu swojej komuny anarchistycznej, opiece nad zwierzętami, swoich akcjach “blokowania miasta, a także o zespole Crass - grupie, która jako jedna z pierwszych przy “brudnej”, chaotycznej muzyce wygłaszała manifesty anty-państwowe, anty-wojenne, ekologiczne, feministyczne i skrajnie anty-religijne, łamiąc przy tym wszelkie normy społeczne, nabijając się ze świętych dla większości ludzi wartości. W książce znajdziemy opisy z pierwszych koncertów, fragmenty nierzadko bardzo kontrowersyjnych tekstów, oraz dość szczegółowy zarys historii zespołu.

Swoje poglądy autor przedstawia w dwojaki sposób - z perspektywy lat odnosząc się do różnych wydarzeń oraz opisując swoje teraźniejsze działania i spostrzeżenia na temat rzeczywistości, a także zamieszczając w książce swoje manifesty napisane kilkadziesiąt lat temu. Radykalnego na swój sposób światopoglądu Rimbaud’a nie można streścić w kilku słowach - tym bardziej, że w wielu aspektach autor odnosi swoje zdanie do własnych doświadczeń, a nierzadko również przedstawia swoje zdanie w poetycki, chociaż łatwy do zrozumienia sposób.

P. Rimbaud jest niewątpliwie bardzo istotną postacią dla ruchu anarchistycznego końcówki XX wieku, prekursorem połączenia subkultury punkowej z ideologią anarchistyczną. Jego książkę polecam wszystkim - zarówno zaangażowanym aktywistom, jako pewnego rodzaju credo, jak i zupełnie niezaangażowanym ludziom chcącym zrozumieć poglądy skrajnie wolnościowe i poznawać historię ruchu anarcho-punkowego i grupy Crass.

Recenzja