System wali mnie

Anarchiści Grzegorza Bartosa (ur. 1976) to na mój mózg jednoaktówka jest, utwór prozatorski z zamiarem na sce­nę. Gibie pod celą gości dwóch, jeden imieniem Peter kima, a następny, Mikołaj, wykonuje spowiedź z życia. Normalnie, a było to tak, poczuł zew i przystąpił do walki z systemem państwo i przystał do anarchistów. Osią jego spowieści jest szlak bojowy, który przeszedł od demonstracji naprzeciw przyznaniu Gosi Taczer honorowego oby­watelstwa miasta Kraków (lecz wtedy nie doszło do Rambo pierwsza krew, bo poli zatrzymali ekipę na dworcu), po­tem Tylko nie pamiętam przeciwko czemu protestowaliśmy, jakby to było ważne, nawet wtedy mnie to nie obchodziło. Prawa zwierząt, jakich kurwa zwierząt?! Elektrownia atomowa, tama w Czorsztynie, niech będzie. Potem na pewno już zwierzę­ta, komkretnie byk, co miał być poddany w naszej Ojczyźnie korridzie, tam się jucha polała, gdyż w zamieszaniu, z głowicą przykrytą muletą (a korol mulety jest czerwony, bo na niej bycza kraśnieje krew) wykonał podmiot lirycz­ny cios, który trafił w ryło policyjnego przydupasa systemu, któren przybiegł na areno ratować idealistyczną młódź przed ocalanym bykiem. Kiedy wyszedłem z pierdla... z mojego Guantanamo... nikt na mnie nie czekał. Potem była pa­miętna bitwa praska (znów tuci tuci i areszt) oraz Genua, wielkie ganianie G-8. Zycie we skłotowym kolektywie. Współbrzmiący z kombatanckim zawiedziony motyw miłosny Natalia, oraz drugs, Amsterdan, tam małe szalone kryminał tango. Następnie dochodzi do zwierzeń na tle kryzysu ideowego i widma nadciągającego wieku średniego, stracone pokolenie.

No jakoś rzecz omawiana nie wstrząsnęła mną nadmiernie, ale że dość bezpretensjonalnie napisane (gdyby nie pod­pórki z Sartra, Cortazara, Mailera [daemona?], Pavese) to da radę wchłonąć, choć śladów też nie zostawia. Sama re­wolucyjna idea przedstawiona w pokracznym szkicu, ale c przemądrzałym anarchistą dyskutuje się tak samo rzeczowo jak z jebanym klechą. Więc nie wykazuję, wobec tego, reklamacji.

Jak by to powiedzieć, lubię ludzi idei, słusznego lub nawet nie sprzeciwu, nie letnich, lecz gorących albo zimnych, ich dzieła mają u mnie punkty życzliwości za pochodzenie. Spowiedź ma wartość ekspiacyjną, nie musi być zaraz ja­kąś noblowską literaturą. A tu tekst ma jeszcze zaletę paradokumentalną.

Kazimierz Bolesław MALINOWSKI Lampa i Iskra Boża