Włochaty. Nie damy zniszczyć naszego świata. Dopisać swój wers…

Dopisać swój wers… to księga pamiątkowa co się zowie. Zbiór różnego rodzaju materiałów dedykowany bohaterowi. W tym przypadku – szczecińskiej punkowej formacji Włochaty na dwudziestolecie działalności zespołu. I choć redaktor tej publikacji Łukasz „Disorder” Gołębiewski zastrzega, że jest ona raczej próbą zebrania dorobku Włochatego, że to nie książka dla Paulusa, Jurka, Billy’ego i Skody, ale dla tych, którzy chodzą na ich koncerty, ale jej okolicznościowy charakter i tak wychodzi… Bo w kontekście takich wypowiedzi: Gdy zastanawiam się nad tym, że to już 20 lat mija, a oni a oni wciąż młodzi duchem i sercem, wciąż naiwni i niepokorni, wciąż pełni wiary, że można zmienić świat. To Włochaty (i ludzie im podobni) każe mi stanąć i rozejrzeć się, każe szukać prawdy… (jak mówi Malwina Wrzesińska), zastrzeżenia redaktora zakrawają na czystą kokieterię.

Materiały zamieszczone w tym tomie są różnej jakości. Obok ciężkostrawnych, ociekających lukrem laurek, znajdziemy tu krótką historię zespołu (napisaną w sposób mało zajmujący), drobiazgowe kalendarium, trochę wspomnień kombatanckich m.in. z festiwalu w Jarocinie w 1993 roku (w których pierwszoplanową postacią jest Kuba Wojewódzki; jak to się dzieje, że on wszędzie gra główną rolę?). I wreszcie to, co najciekawsze: wywiady z Jeżem i Paulusem, wprawdzie nie premierowe, ale trudno wcześniej dostępne, deklaracje ideowe publikowane wraz z nagraniami zespołu i teksty. Pokazują one muzyków Włochatego, jako osoby myślące, faktycznie świadome tego, do czego dążą. I potrafiące chwilami zaskoczyć mniej zorientowanego czytelnika (punk powołujący się na Strindberga to jednak zaskoczenie). Brakuje tylko w tych wypowiedziach jakichś ciekawostek z życia grupy, smaczków, może odrobiny humoru. Ale cóż, Włochaty to zespół poważny i jako taki chce być postrzegany.

W instytucji, w której pracuję, księgi pamiątkowe przygotowuje się dla profesorów szykujących się na emeryturę. Włochaty jednak na emeryturę się nie wybiera.. Kalendarium historii grupy kończy się znamiennymi słowami: Ostatnie słowo należy do nas, ale ono jeszcze nie padło. Dbajcie o siebie i innych. Podtrzymujcie ogień anarchią i pokojem. Walka trwa! Celem jest miłość.

Wojciech Machała Tylko Rock